Met Moederdag kreeg ik eindelijk de felbegeerde mamafiets: een hippe blauwgrijze van de HEMA met genoeg plek voor een kinderzitje voorop. Maar het 11 jaar oude Nijntje-ding wat we hebben, opzich nog in goede staat, past er absoluut niet bij. Dan toch maar eens zoeken wat er voor aanbod is. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. De hippe moeer heeft niet zoveel aan de doorsnee zitjes van Bobike of G-style. Danb maarf Marktplaats op, maar genoeg andere hippe moeders zitten die in een vloek en een zucht, waar halen ze de tijd vandaan, leuke nieuwe overtrekjes voor oude zitjes fabricceren., U vraagt wij draaien: Kitch Kitchen vanzelfsprekend, maar ook rood-met-witte-stippen of toch weer delftsblauw. Maar dat laatste spreekt me niet zo an. Dan had ik net zo goed de helemala Delftsblauwe fiets van Sparta kunnen nemen. Of een Nijntje in delftsblauw, bestaat dat niet. Nee, helaas niet als kinderzitje, maar wel als echt Delfts blauw porcelein. Mmm, tocjh wel weer grappig…
Uiteindelijk valyt de keus op Basis

doeg geen Delftsblauwe Nijntje,   

Na een weekje Volendam kwamen we gisteren uitgerust en gebruind weer terug. Met een nieuwe foto van Sky in Volendamse outfit en een handtekening van Simon, die van Nick en Simon dus. Jantje Smit was even daarvoor al weggereden bij het restaurant waar we neerstreken, dus daar hadden we slechts een glimp van opgevangen…

Bij thuiskomst bleek het Delftsblauwe behang te zijn gearriveerd dat ik had besteld bij Wats-on. Er was nog een witte muur over in Sky’s kamer en daar kan ik dus nu eindelijk mee aan de slag. Moet de temperatuur wel even tot normale Hollandse waarden gaan zakken…

Vandaag mocht Sky voor Koninginnedag weer hetzelfde shirtje aan dat hij ook op zijn verjaardag droeg. Ik had het speciaal voor hem laten maken bij Simply Colors.

Niet alleen met alle feestdagen, maar ook straks voor het EK voetbal komt dit goed van pas. Nu alleen nog die speciale EK-speen proberen te bemachtigen!

Pruh bracht me vandaag op een idee: ik kan weer eens gaan bloggen. Door alle drukte x96 gezin met vier kinderen, veeleisende baan als hoofdredactrice van een handwerkblad  - was dat een beetje blijven liggen, zoals heel veel hier in huis trouwens. Overal liggen stapels wasgoed die smeken om een plaatsje in de kast, de paperassenstapeltjes die overal ‘even’ worden neergelegd zijn allang onder het stof verdwenen en de stapel nog te lezen tijdschriften groeit inmiddels al boven onze bank uit. Maar nu onze jongste zoon Sky gisteren 1(!) jaar is geworden, wordt het vanaf vandaag de hoogste tijd dat mama ook weer eens wat voor zichzelf gaat doen: webloggen dus bijvoorbeeld.

De afgelopen weken heb ik Internet af lopen struinen om de leukste cadeautjes voor Sky te vinden. Dat lukte prima bij onder meer de Sprookjeskamer. Zij claimen de uitvinders te zijn van de rood-met-witte stippen rage die nog steeds overal woedt en hebben inderdaad de guitigste dingen in dat genre. Voor Sky kocht ik een gek eendje, met de bekende print, en een spaarvarken in Delftsblauw. Een Hollandse jongen let op de centen nietwaar?

Als groot cadeau wilden we Sky een loopfiets geven. Geheid een succesnummer, wist ik van de andere drie eerste verjaardagen, maar ik wilde wel iets aparts. Zo’n lieveheersbeestje had ik echter al te vaak gezien en bleek pas voor vanaf anderhalf jaar te zijn en ook de retro driewieler zag er nog wat te wijs uit voor Skyx92s leeftijd. Dan misschien een Saab-loopauto? Maar nee, dat zou papa maar jaloers maken. Per toeval, zo gaan die dingen, kwam ik ineens loopfietsjes tegen in de vorm van een dier. En ja hoor, die koe was het helemaal!

Bijpassend waren de tuitbeker met koeienprint en het besteksetje met loeiende koe, echt hilarisch. Ook de legpuzzel met Hollandse molens, klompen en dergelijke die we vorig jaar in Volendam hadden gekocht kon nu op de cadeaustapel, evenals dat badeendje in Delftsblauw en dat klassieke eerste-woordjesboek van Richard Scarry met de nodige aandacht voor de boerderij. En o ja, die perfecte Babouschka waar ik vorig jaar zo naar had gezocht, moest er nu ook komen, van de Kitschfabriek vanzelfsprekend.

Toen was de portemonne bijna leeg, maar toch wilde ik ook nog kleding in Hollandse stijl. Gek genoeg slaagde ik in de normaal gesproken veel te klassieke kinderkledinghoek van de Bijenkorf perfect met een blousje van Tommy Hilfiger voor Sky. Eronder dan wel een Zeeman spijkerbroekje, want zo’n Miep Kniep ben ik ook wel weer!

Vandaag was het nog heerlijk weer, maar binnenkort zullen we toch echt aan de warme truien en dito pyjama’s moeten geloven. Dat die truien vaak (zelf)gebreid zijn, zal niemand verbazen, maar een gebreide pyjama? Ik moest ook even fronzen toen ik de foto in het Hema-foldertje had gezien, maar toen ik de zachte katoen had gevoeld, was ik om. En ook Sky was zo te zien in zijn sas met de nieuwe aanwinst. Was het maar vast onder nul…

Alhoewel: toch nog maar even niet. Want ik heb inmiddels wel genoeg garens ingeslagen (onder meer van Drops) om een heel leger van warme truien, mutsen, dassen en wanten te voorzien, maar waar haal ik de tijd vandaan om het allemaal te breien? Met een drukke baan en vier kinderen schieten dat soort dingen er als eerste bij in. Helaas weet ik ook niemand anders die dit klusje voor mij kan klaren. Mijn moeder borduurt liever dan ze breit, en mijn vader breit weliswaar graag, maar het liefst alleen grote truien voor zichzef. ‘Dat kleine spul is veel te veel gepriegel.’

Oma’s heb ik niet meer, dus moet ik misschien speciaal een brei-oma gaan aanschaffen. Via Internet kan dat, las ik deze week. Bijvoorbeeld via de Zwitserse site Net Granny, een collectief van 15 brei-oma’s die gek zijn op sokken breien. Je mag zelf uitkiezen door wie jij je sokken wilt laten breien, dat maakt het extra speciaal.

In Denemarken hadden ze ongeveer hetzelfde idee. Bij Mormor kun je breiwerk uit grootmoeders tijd bestellen, met op het labeltje de naam van de oma die het heeft gebreid. De kleuren en patronen zijn prachtig: de puurheid straalt er vanaf op een manier waarop de Denen patent lijken te hebben. Maar de Nederlandse Bieq komt in de buurt, met schattige handgebreide mutsjes. Nu nog een koude winter!

In bladen als Happinez wordt de herfst altijd zo mooi een periode van rust en bezinning genoemd, waarin je tot nieuwe inzichten kunt komen. Dat je interieur wel een flinke opfrisbeurt kan gebruiken bijvoorbeeld. Want die bank gaat nu wel heel erg doorzakken, die grijsgroene tint verf op de muren van het trappenhuis toont toch wel vaal naast de grijs/zwarte vloerbedekking, er zijn nog een paar kale muren hier en daar waar best een behangetje tegenaan gesmeten mag worden en ach: wat fleurige aankleding in de vorm van nieuwe lampenkappen, kussentjes ed is ook nooit weg. Dus togen  Anke – schoonzus to be – en ik onlangs naar de Woonbeurs. Een evenement waar ik jaarlijks zwaar beladen van terugkom waarna de tassen vol folders in een hoek verdwijnen en de opgedane ideexebn weer snel vervlogen zijn. Zo niet dit jaar.

Het begon al goed bij de entree, waar we meteen Saartje Prum troffen. Bij deze (web)winkel had ik al veel spullen voor Sky’s babykamer ingeslagen, dus was het niet vreemd dat ik gelijk tegen een leuk cadeautje voor hem aan liep: een schattige wieghanger van Bibelotte in -vanzelfsprekend – Hollandse stofjes.

De patchwork-plaid van dezelfde ontwerpster voor in zijn ledikantje vond ik wat aan de dure kant, maar zal er desondanks vast nog wel komen, evenals het gecapitonneerde voeteneinde van het bedje. Gaan we lekker mee knutselen in de komende herfstvakantie!

Even verderop zagen we mijn favoriete stand: Histor. Sprankelender dan ooit door de vele glitterverfjes, waaronder zelfs xe9xe9n met regenboogkleurtjes! Traditiegetrouw schafte ik er de kleuragenda aan zodat ik het hele volgende jaar ook niet verlegen hoef te zitten om inspiratie op dit vlak.

In het nieuwe blad Kleur vond ik precies de kleur geel die ik zocht voor het trappenhuis: geen kanariegeel of banaangeel, maar goudsbloem genaamd!

Door naar het Ariadne-huis, altijd een van de eyecatchers op de beurs en ook dit keer weer een beauty met een overdaad aan poederige pastels, grijzen, witten en zwarten. Alhoewel het absoluut niet mijn stijl is, keek ik er toch mijn ogen uit.

En het boek Dessins, met veel snoepige stofjes en ideetjes, kon ik beslist niet laten liggen.

Ook het huis van 101 Woonideexebn was geweldig, vooral omdat je het dit keer alleen van buitenaf, dus glurend door de vensters, kon bewonderen. Het vintagesfeertje doet het voor mij altijd wel: lekker veel kleurtjes, verrassende combinaties, aparte meubeltjes: kortom: een interieur waarin je kunt lxe8ven.

Vooral het imposante familiebed sprak me wel aan: heerlijk om daar met z’n 6-en een hele zondag in door te brengen!

En nu nog een roze bank, riep ik gekscherend, die -echt waar- ineens achter me bleek te staan in de stand van Boetiek-in: Crack 506. Een perfecte bank, merkten we proefondervinderlijk, met dito stof. Van Designers Guild namelijk, een van mijn favoriete merken. Het prijskaartje hoefde ik niet eens meer te zien: deze bank moest het gaan worden. Nu Harrie nog een keer mee zien te krijgen naar Badhoevedorp. Aangezien hij niet zo van op de bank hangen houdt, gaat dat vast wel lukken!

Mijn favoriete website is momenteel Flavourites, vanwege alle geinige webwinkeltjes waar ze uitgebreid aandacht aan besteden, met precies die spulletjes die ik leuk vind. Hoef ik zelf niet meer zo te zoeken… Want ik struin wat af op het Internet. Vooral voor de babykamer van Sky heb ik heel wat uurtjes achter de computer doorgebracht. Zijn kamer is namelijk bijna compleet ingericht met behulp van het Internet! Hoe kwam dat zo? Als hardwerkende vrouw (ik ben hoofdredactrice van het blad Handwerken zonder Grenzen) en als moeder van drie kinderen (Luna van 10, Sterre van 8 en Elio van 6) had ik mezelf nog geen tijd gegund de babykamer in orde te maken. Eerst moest de rest van het huis op orde zijn na onze verhuizing en ach, met styling als grote hobby zou ik dat kamertje toch zo hebben ingericht. In mijn zwangerschapsverlof zou ik daar alle tijd voor hebben…

Dat viel echter tegen. Mijn werk bleef gewoon mijn aandacht opeisen en ook de kinderen legden met al hun activiteiten het nodige beslag op mijn tijd. Daarbij had ik met mijn dikke buik niet echt meer de puf om stad en land af te zoeken voor leuke spulletjes. In mijn woonplaats Woerden was ik echter gauw uitgeshopt. Dus bleef alleen het Internet over.

Via Marktplaats had ik al een jaren-60 ledikantje gevonden met een Bambi-hertje. Dat zou de basis worden van de retrokamer die ik in gedachten had. Maar al surfende over het Internet, op zoek naar spulletjes om het kamertje mee aan te kleden, vond ik al dat bruin en oranje eigenlijk toch wel erg saai. Ineens viel op dat veel webwinkels ‘iets’ met ‘Hollandse’ stofjes hadden; je weet wel, met blauwe windmolentjes, rode tulpjes en boertjes en boerinnetjes op klompen erop. Aangezien ik op 30 april was uitgerekend – een oerhollandse feestdag- vond ik dat veel beter passen. En dus verlegde ik mijn koers naar dit thema. Al gauw had ik de nodige spulletjes gevonden voor mijn baby-uitzet: lakentjes, kruikenzakken, badcapes en slaapzakken die de postbode allemaal braaf kwam langsbrengen.

Het retrobedje paste daar vanzelfsprekend niet meer bij, dus zocht ik op Internet naar een oudhollandse ledikantje, wat voor mij synoniem stond aan eenvoudig, simpel, niet te veel tierlantijnen. Budgetbewust als ik als echte Hollandse ben, belandde ik bij Ikea waar we naast een bedje ook een bijpassende kast en commode aanschaften. Toen we die gingen halen (op Internet had ik gezien dat het allemaal op voorraad was) wipten we ook nog even bij buurman Leen Bakker binnen. Ik had daar ooit vinyl gezien met een grasprint erop en dat bleken ze inderdaad nog in de collectie te hebben. Zo werd het babykamertje helemaal Hollands!

Voor het raam wilde ik graag iets van vitrage hebben, maar al surfende hiervoor op het Internet vond ik een winkel in Deventer waar ze vitrage van plakplastic verkochten. Helemaal leuk! Tijdens een weekendje weg in Overijssel wipten we daar even langs en kochten ook het rood-met-witte-stippenlampje voor aan de muur. Soortgelijke stof voor gordijnen hadden ze in de bewuste winkel helaas niet, maar opnieuw bracht Internet uitkomst.

Van het een kwam het ander: al zoekende met termen als ‘baby hip Holland’ of ‘baby delfsblauw’ kwam ik steeds meer items tegen die in de sfeer van de babykamer pasten, zoals het hemeltje met muziekmolentje en de lamp met foto’s van het eiland Marken. Deze lamp van Polkadots haalden we bij het Grote Avontuur in Amsterdam, want via Internet had ik gezien dat ze daar nog veel meer spulletjes in rood en blauw hadden. Daar komen dus onder meer de plankjes boven de commode en de rode spiegel vandaan. Omdat we toch in Amsterdam waren wipten we ook even bij Kitch Kitchen langs voor het commodekussen en de verzorgingstas, waarvan ik op Internet had gezien dat ze in allerlei nieuwe hippe kleuren verkrijgbaar waren. Helaas hadden ze de verzorgingstas niet in de zo vurig gewenste rood-met-witte-stippenprint, maar na enig speurwerk kon ik ook hiervoor via Internet slagen.

De laatste basisdingen -badje, luieremmer, hydrofielluiers ed- bestelde ik via Internet bij de Hema: ook zo’n oerhollandse winkel met een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding. Daarbij hebben ze naast alle simpele basisdingen ook altijd vernieuwende eigen ontwerpen: in dit geval rompertjes in rood-wit-blauw die ik vanzelfsprekend niet kon laten liggen!

Alhoewel het kamertje zo wel was ingericht en de kast vol lag met alle benodigde spulletjes, was ik toch nog niet klaar. Want zo’n kleintje heeft ook het een en ander nodig voor als hij zijn neus buiten de babykamer mag steken. Dus kwamen er per post een maxi-cosi en een kinderwagen en haalden we een box op die we via Internet hadden uitgezocht. Een box met een afwijkende maat waarvoor ik gelukkig via een adresje op Internet speciaal een boxkleed op maat kon laten maken. Ook voor de boxspeelgoedjes ging ik gelijk op zoek via Internet: gehaakte knuffeltjes van Anne Claire Pettit of labeldoekjes van Snoozebaby vind je nu eenmaal niet in Woerden.

Uiteindelijk vond ik zoveel leuke dingetjes dat ik daarvan ook de kadolijst voor ons kraamfeest kon samenstellen. Een kraamfeest waarvoor de aankleding grotendeels via Internet tot stand kwam. Zo bestelde ik via Internet bij de Hema prachtige taarten met foto’s van onze Sky erop, regelde ik trakteerzakjes waarop ook weer een foto van onze kleine kwam te staan en kwamen er vlaggetjes voor in de tuin met dezelfde stofjes als in de babykamer waren gebruikt, via Internet gevonden en geregeld inderdaad!

Nu de kleine twee maanden is, heeft hij zo langzamerhand wel alles wat zijn hartje begeert. En ik? Ik surf nog steeds lustig rond op Internet. Voor goede raad kan ik terecht op diverse ouder-websites en anders is er bij Bolcom altijd wel een boek te vinden met een antwoord op mijn opvoedingsvragen. Omdat Sky groeit als kool heeft hij geregeld nieuwe kleertjes nodig waarbij ik en passant ook wat bestel voor zijn broer en zussen. Met de inrichting van ons huis ben ik bijna klaar, maar voor de hal kan ik best nog wel een leuk behangetje gebruiken (Pruh tipte me in haar weblog op de nieuwe collectie van Eiffinger). En zelf wil ik nou eindelijk wel eens die cursus kleding maken gaan doen zodat ik met het restje stof van de gordijnen voor de babykamer zelf van die hippe rokjes voor onze dochters kan maken. De informatie ervoor heb ik inmiddels al via Internet besteld…

Nu Sky wat mobieler wordt (hij is net 4 maanden en kan al van rug naar buik draaien) vindt hij het ineens een stuk leuker om te spelen in de box. Tuurlijk was ik daar niet op voorbereid: ik zat nog in het stadium van lapjes en knuffelbeestjes maar Sky wil actie!

Bij Intertoys zie ik waar ze baby’s tegenwoordig bijna letterlijk mee doodgooien: vervaarlijke grote rammelaars met veel lichtjes, geluidjes en liedjes (of wat daar voor moet doorgaan), mobiele telefoons met meer mogelijkheden dan mijn eigen Nokia en ‘activity gyms’ die rechtstreeks uit de sportschool geimporteerd lijken. Babylief kan hieraan niet alleen kan rekken en strekken, maar tegelijkertijd (!) ook alles kan leren over kleuren, cijfers, letters en geluiden (weer dezelfde takkeherrie).

Lichtelijk dizzy ging ik met een simple sleutelbos-rammelaar en een Nijntje-knisperboekje weer naar huis waar ik me vertwijfeld afvroeg waar al het leuke speelgoed van onze oudste (nu bijna 11) was gebleven. Al lang en breed van zolder naar rommelmarkt verbannen vanzelfsprekend, maar na even googlen vond ik mijn favoriete speelgoedmerk aller tijden – Ambi Toys- weer terug. Helaas bijgezet in een virtueel museum, want het schattige eerste autootje, de grappige Humpty Dumpty  en het niet kapot te bijten ufo-rammelaartje waren inmiddels uit de handel…

Niet genoeg toeters en bellen natuurlijk voor de calculerende baby van tegenwoordig, die al voor zijn eerste verjaardag wil kunnen lezen en schrijven, computeren, sms-en, msn-en, en waarbij wii niet een schattig gilletje is maar een krijs om weer een nieuw computerspeeltje…

Gisteren met Harrie naar Amsterdam geweest om toch echt nog wat hoognodige spulletjes voor de babykamer te kopen. Door het zonnige voorjaarsweer en de doordeweekse rust in de stad leek het wel vakantie en het feit dat we wonderwel slaagden in onze aankopen droeg daar nog aan bij. Op mijn lijstje stonden allemaal zaken om het leven, lees: de babykamer, te verfraaien. Sfeerspulletjes dus: iets waar ik graag en veel tijd voor uittrek. Nu moest ik me helaas beperken tot twee winkels, maar dat waren dan ook twee toppers: Kitsch Kitchen en Het Grote Avontuur.

Bij Kitsch Kitchen konden we gelukkig het groen/gele retrobehang terugbrengen dat we een paar weken terug hadden gekocht, om dit weer te ruilen voor een patroonroller waarmee we de blauwe muur gaan opleuken en een prachtig rood, barokkig kapstokje.

Bij Het Grote Avontuur hadden ze nog maar een paar lampen uit de Marken-serie van Polkadots. Nadat we de mooiste hadden uitgekozen, vonden we ook nog een bijpassend Oud-Hollands rekje voor boven de commode en een rood-geschilderde spiegel in krullijst, waar de baby straks vast met veel plezier in naar zichzelf zal kijken.

Ook de rode roosjesslingers, de vlindertjespapiertjes om op de muur te plakken en de prachtige klederdrachtpop uit de Oekraine, vanzelfsprekend ook in rood-wit-blauw-oranje, zullen bijdragen aan de feestvreugde in het kamertje.

Jammer genoeg waren de plastic kastrandjes uitverkocht, maar die kon ik via Internet bestellen bij Mundi-Color Webshop.

Minder was dat we bij thuiskomst hoorden dat het rood-met-witte-stippengordijn nog tien weken (!) op zich zal laten wachten. Aangezien dat wat te lang duurt, gaan we maar zoeken naar iets anders. Misschien gordijnen van dit grappige stofje van Wats-on? Of misschien vind ik nog wat anders op de stoffenmarkt morgen in Utrecht. Ach ja, ik heb toch niks te doen!

Niet alleen de babykamer, maar ook de rest van het huis heeft te ‘lijden’ onder mijn toenemende nesteldrang. Zo heb ik al het speelgoed en de boeken van de kinders gesorteerd en opgeborgen in manden en op planken op hun slaapkamers. Ook onze slaapkamer heeft een flinke opknapbeurt gekregen. Eindelijk zagen we weer het retrobehang tevoorschijn komen achter alle opgeslagen rotzooi (verhuisdozen met spullen waar we nog geen plek voor wisten, oude schilderijen en fotolijsten die we niet meer willen ophangen maar waar we ook nog geen afstand van konden doen, overtollige meubeltjes die we nog niet via Marktplaats hadden verkocht etcetera, etcetera). Waar zo’n zwangerschap/aanstaande bevalling al niet goed voor is!

Nu alle troep weg is, kan ik lekker gaan tutten. Dus bestelde ik via Marktplaats oranje vitrage uit de jaren 70 die precies past bij de rest van het slaapkamerinterieur. En ook de oranje muisjes (gisteren alvast tien pakken gekocht!) zullen het (straks) goed doen in onze retro kraamkamer. Voor een ander retro-item dat ik op Internet tegenkwam moeten we nog maar even gaan sparen: kinderstoel The Nest van Mozzee, waar heel Amerika een moord voor doet sinds filmster Angelina Jolie de stoel kocht voor haar kind. Slechts 425 euro, maar dan heb je ook een superstoel waar kindjes van 6 maanden tot 6 jaar heerlijk met hun eten in kunnen zitten kliederen.